27 Juni  IRONMAN  Nice

uitslag Lentriac atleten

volledige uitslag

foto's

Verslag Christophe Dupont

De Ironman van Nice – editie 2010 – was als deelnemend atleet nog net iets aangenamer dan verleden jaar.  Met zijn 6 kwamen we aan de start, en dat is plezanter voor zowel de atleten, als de meegereisde supporters.

Karel was er voor de eerste keer bij, Bart – Patrice en Christophe voor hun 2^e deelname, en ervaren rotten als Geert en Lieven stonden ook aan de start. Ook de clubpeter Frederik Van Lierde stond er voor een zeer belangrijke opdracht….

Het vertrek naar Nice verliep nochtans niet zoals het moest. De Franse spoorwegenmedewerkers vonden het nog maar eens nodig om te staken, doen ze blijkbaar meer dan werken, en dit noodzaakte ons allen – met uitzondering van de supporters – naar Nice af te zakken met eigen vervoer.

Het is toch een rit die in de benen kruipt, maar gelukkig was deze al verteerd voor “Jour – J” of “D-day” – zondag 27 juni 2010.

Meteen was het duidelijk dat de sfeer onder de atleten en de supporters heel goed was. We waren er met zijn allen klaar voor. De dagen er voor werd er nog op lage intensiteit wat gefietst, gelopen en gezwommen, maw een kwestie van bezig blijven.

Op zaterdag kwamen iets na de middag de supporters per TGV aan te Nice. De groep was compleet.

Melanie, Gerard, Veva, Isabelle en Erik waren dus de luidruchtige Lentriac armada, maar ook de familie Van Lierde (met lid Roger) stuwden ons meermaals vooruit. Er waren veel Belgen langs het parcours en het deed echt op vele momenten deugd nu en dan eens uw naam te horen…

Zondagochtend liep het wekkertje af om half vier, en ik had – net als Patrice, niet direct de indruk veel slaap genoten te hebben. Enfin, die nacht is niet meteen de belangrijkste, dus…

De ene dit, de andere dat als ontbijt, zolang we maar iets binnen hebben.

Een heel nerveuze Karel, wat normaal is, maar ook onze coach was heel geconcentreerd naar de wedstrijd aan het toeleven. Ikzelf was weeral de nonchalance troef, en dat zal later in dit verhaal nog wel duidelijker worden. J

Iets na vijven vertrokken we gezamenlijk naar de start, om daar nog eens de fiets te checken, en het werd al snel tijd om ons zwempak aan te doen en ons naar de startzone te begeven. Het was immers om halfzeven al te doen. Nog snel een plasje maken en wat bleek, inderdaad ik was mijn badmuts kwijt. Patrice kon dat niet echt begrijpen dat ik maar zo gefocust ben naar een toch wel belangrijke wedstrijd. Ik ging een official vragen of ik mocht starten zonder muts, en dit probleempje was meteen al van de baan. 2^e mistake was nog beter, mijn oordoppen waren ook met de noorderzon verdwenen… pfff;kwa goe bezig…

Dan klonk even de song “i got a feeling” van the Black Eyed Peas en baffff we waren vertrokken voor het zwemonderdeel.

Karel en Lieven waren als eerste uit het water, kort gevolgd door Bart. Iets later kwamen Patrice, mezelf en Geert uit de grote plas. Van het zwemmen kunnen we alleen zeggen dat het nogal met klappen en schoppen verliep, en dat zagen we achterna ook aan het oog van onze coach.

De wissels verliepen vlot en waren klaar voor de grote, mooie – niettemin zeer lastige – toer met de velo.

Mijn eerste 10km langs de promenade verliepen vlekkeloos. Maar eens het begon lichtgolvend te worden kwamen de knieproblemen al snel op de proppen. Het viel mee tot net op de Col de L’ecre, maar dan was het amen en bijna uit. Ik stopte bij een heel vriendelijke motard, en vroeg of ik die zijn gsm mocht gebruiken,want ik dacht aan stoppen. Ik had namelijk een verkeerde stuurpen gestoken op mijn fiets, waardoor ik me te veel moest uitrekken. Daar deed een zenuw me de das om wat deze kniepijn veroorzaakte. De dokter op de moto kwam er bij, en deze raad me aan te stoppen, en gaf me 2 dafalgans 500 mg, dit na het uitvoeren van een test. (het was een fatigue…)

Ik verloor in totaal 38 minuten aan verzorging, kon geen meter meer bijtrappen, en dacht echt aan stoppen. Maar in mijn achterzakje had ik een gedenkkaartje van mijn pa zitten, en dit sterkte me om mijn rit uiteindelijk –mss wel onverantwoord verder te zetten. Die stuurpen, ik kon mezelf een kwak tegen het verstand geven. Nog een col te gaan, en alle lentriac’ers waren al ver voor mij aan het rijden ze…

Van km 102 – 109 was een ware lijdensweg. 7 km klimwerk deed me bijna van mezelf gaan van de pijn in die kl..knie… Maar opgeven, O NO !! de arts van dienst kwam naast mij rijden met de wijze woorden : “t’es fou toi” en ik antwoordde hem al even wijs met : il y en a 2500 fous ici, pourquoi pas moi… ? een sympathieke glimlach kreeg ik en hij zette zijn rit verder.

Uiteindelijk in Nice aangekomen zag ik al de vrienden bezig aan de afsluitende marathon. Ergens is dat ook een opsteker voor jezelf, als je ziet dat het met de andere ook goed gaat.

Ik wist weliswaar nog niet wat mij te wachten stond, maar trok het me niet aan. Desnoods maakte ik er een wandelingetje van.

Begrijpe wie wil of kan, vanaf de eerste meters vertrok ik meteen in een goed strak tempo, en had nergens meer last van. Blijkbaar deed mijn rechte houding een betere doorstroming in het been, waardoor ik verder kon. Verlost van alle pijn liep ik een schitterende marathon. Ik kwam regelmatig mijn teamgenoten tegen en zag dat het ook bij hen van redelijk goed tot goed ging. Heel tevreden en nog heel fris kwam ik aan na een tijd van 11u34 min, een evenaring van verleden jaar. Ik was daar heel gelukkig mee. Het zuiderse after partyken mocht beginnen.

Voor Frederik was het ook mission accomplished, een tweede plaats en een ticket to Hawaii. Het was vooral een noodzaak om in de eerste drie te eindigen in een Ironman. Defensie heeft ook zo zijn eisen blijkbaar J

Hij liep daarnaast ook een dijk van een marathon 2u47, waardoor hij toch een stevige indruk naliet bij zowel  vijfvoudig winnaar Zamora, alsook de organisatie. Proficiat.

Lieven was onze eerste finisher, en was heel dicht bij een Slot, maar helaas was het net niet. Lieven verloor te veel tijd tijdens het loopdiscipline. Hij was de laatste maanden een lange tijd inactief wegens een achillespees blessure en had daardoor te weinig loopkilometers kunnen doen. Wat hij normaal aflegt in 3u05 a 3u10, had hij nu 3u25m nodig en dit deed hem helaas de das om. We hadden het hem nochtans van harte gegund. Hopelijk, en dat zal wel, lukt het volgend jaar !!

Beresterke Bart finishte kort na Lieven, na een schitterende wedstrijd. De marathon werd zelfs door Bart in een supertijd van 3u18 gelopen, wat betekent een kleine 13 km per uur  gemiddeld !!! Hier gaan we toekomstgericht nog meer van horen. Niettemin denkt Bart van een sabbatjaar in te bouwen volgend jaar, dit naar de lange afstand toe. Proficiat !

Geertje was binnen in 10u43 wat wederom een verbetering van tijd betekende, dit met 7 minuten. Helaas greep Geert ook net naast een zo beheerd Hawaii Slot. Hopelijk lukt het onze super sympa wel eens in de toekomst. Goed gepresteerd Gerardino Carone….

De volgende aankomst was besteed aan Patrice. Hij deed met uitzondering van het lopen een heel goeie wedstrijd. Had hij de benen gehad van verleden jaar zat er zeker en vast een tijdsverbetering in, maar de 4u03min waren voor Patrice toch wel een ontgoocheling. Niettemin was hij toch heel tevreden zijn zwemtijd bijna te evenaren en wat sneller te fietsen dan verleden jaar. Next  year duikt hij ZEKER onder die 11u10m. Felicitation Vieu…..

Ook kwam Karel heel kort na Patrice, de walk of fame binnengestormd. Het was een feit, Karel did it. een sterk zwem- en fietsnummer, deed hem mss te snel starten in de marathon. De laatste 20 km waren een echte hel, maar hij heeft er toch van genoten, en voldoende uit geleerd. El sympathico finishte in een nette 11u30m, wat zeker als heel sterk mag beschouwd worden, wie Nice kent en zeker als uw vuurdoop.

Het was voor ieder ons heel mooi geweest, en het feest kon beginnen. Up naar next year :

Nota : bij de vrouwen was Tine Deckers de winnares, en verbeterde ook het parcoursrecord. Nico Couckuyt pakte een Hawaii slot in zijn eerste Ironman ooit. Ook een welgemeende proficiat aan Nico.