Verslag La Marmotte 3 Juli 2010 – Legendarisch!
Verslag Frédéric Devos
’t Is eens iets anders dan triathlon, maar zeker de moeite waard. De Marmotte, een fietsevenement in de Franse Alpen van 174 km die je van Bourg d’Oisans via 4 cols van buitencategorie naar de top van de Alpe d’Huez leidt. Met de col du Glandon, Télégraphe, Galibier en Alpe d’Huez krijg je 5000m klimwerk voor de wielen geschoven.
Woensdagavond stond ik op de parking van de haven in Calais. Om 7u de volgende morgen zou Edward, een oude klasgenoot van de chiropractieschool in Bournemouth, Engeland, aankomen met fiets, helm en enorme rugzak. Tegen half 8 konden we vertrekken richting Bourg d’Oisans. Onze camping La Piscine bleek op amper 100m van de klim naar Alpe d’Huez te liggen. Mooie camping trouwens, met 25m-zwembad en goed door bomen beschutte campingplaatsen. Op vrijdag hebben we een klein toerke gefietst om de lange reis uit de benen te schudden. We besloten om het eerste stuk van de Alpe naar de eerste haarspeldbocht te doen, om het gevoel van 10% wat in te schatten. We gingen vlotjes aan 12km/u naar boven en konden met een gerust gemoed gaan slapen. Geen van ons was nerveus. We waren beiden overtuigd dat we goed genoeg voorbereid waren. We keken er vooral enorm naar uit. Het zou sowieso een onvergetelijke ervaring worden.
De dag was eindelijk aangebroken. Na een stevig ontbijt begaven Ed en ik ons naar de start. De eersten waren al vanaf 7u onderweg. Door ons hoog startnummer (6703 en 6972) konden wij pas rond 8u aanzetten. Veel maakt het niet uit aangezien alles getimed was met timing chips. Na 10 km begint de Col du Glandon, 25 km naar de top (van 722m naar 1924m) met enkele stukken afdaling onderweg. Echt lastig kan je het niet noemen want je moet toch inhoudend de eerste cols over. En toen zaten we natuurlijk nog fris. Edward was ik wel al kwijt. Het beste dat je kan doen is op eigen tempo naar boven gaan. De afdaling werd niet opgenomen in de tijdsregistratie wegens te gevaarlijk met zoveel mensen nog opeen. Ik dacht, ze zeggen dat om ongelukken te voorkomen maar ze gaan nog altijd de totaaltijd gebruiken om te bepalen welk brevet je krijgt (Goud, Zilver of Brons). (Ik had achteraf gelijk wat de brevetten betreft, maar in de uitslag is de tijd van die afdaling wel afgetrokken) Eens beneden moest je in een groep zien te geraken i.p.v. in je eentje onnodige energie te verspelen in het dal.
Want wat volgde waren een opeenvolging van Col du Télégraphe (12 km van 710 naar 1566m) en Col du Galibier (18 km van 1410 naar 2646m) met amper 5 km afdaling ertussen, wat niet langer dan een 7-tal minuten duurt. De Télégraphe is een heel gelijkmatige klim waarop je makkelijk een goed tempo kan aanhouden. Hier deed ik 55min over. Op de top vulde ik een eerste keer m’n bidons bij met heerlijk fris bergwater. Op naar de Galibier. Die begint op ’t gemak maar wordt eigenlijk alleen maar steiler en gruwelijker. De beginnende vermoeidheid heeft hier deels ook wel mee te maken. De laatste 3 km naar de top begonnen echt wel zwaar te wegen. Daarboven nog eens goed water bijgevuld voor de lange afdaling richting de laatste klim. Heel wat tijd om veel te eten, hoewel dit niet vanzelfsprekend is aan 65 km/u en het constant moeten remmen. Er is een foto van me genomen met een banaan half uit m’n mond…
Net voor de aanvang van de Col de L’Alpe d’Huez snel een gelleke binnengespeeld. Nog 13 km te gaan! De eerste 2 km zijn de steilste met 10,5%, daarna is het gem. 8 à 9% voor het grootste deel. Dus ik reed redelijk hard de eerste 2 km op, om dan de rest gematigder op de rijden. Ik had namelijk herinneringen van de Alpe van 4 jaar terug. Toen heb ik hem tweemaal opgereden in een week, weliswaar zonder 3 cols ervoor. Ik had toen de indruk dat de Alpe d’Huez heel goed te doen is. Ik had toen ook telkens een goed gevoel tot boven. Afgelopen zaterdag was dat even anders. De ganse dag reed ik naar boven aan 10-15 km/u, hier haalde ik op den duur amper 8-9 per uur. Ik weg redelijk leeg. En het was bakken van de warmte rond 3u ’s middags. Ik besloot zolang mogelijk door te bijten. Met 6,5 km te gaan zag ik rechts een watervalletje met een tiental fietsers errond, en links een tiental in de schaduw. Hier besloot ik een eerste keer af te stappen. Warm water vervangen met koud; hoofd en armen afkoelen; hartslag ietsje naar beneden… en verderstampen op m’n 39-27. Pakweg 3,5 km verder zag ik weer schaduw en stopte ik nog es 30 sec, over m’n stuur gebogen gelijk Tom Simpson, efkes bekomen… en weer verder. Het was letterlijk hectometers aftellen, zo afzien heb ik zelden gedaan. En dan ineens de laatste kilometer door het dorp, stelde niks meer voor. Ik vloog naar de meet. Enorme opluchting!! Grote fierheid! 8u11’12”, goed voor een Brevet d’Or. Mission accomplished.
Ed kwam precies anderhalf uur later binnen en verdiende daarmee un Brevet d’Argent. Heel mooi!
Allereerste gedacht: water!! Tweede gedacht: nooit meer! Een minuut later: hoe kan het een volgende keer beter. Duursport, het is toch zo machtig… |
